Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2015

Αξιοθέατα στη Μεσσηνία που αξίζει να επισκεφθείτε




Η Μεσσηνία συγκεντρώνει ομορφιές για κάθε γούστο και προτίμηση,το μόνο βέβαιο είναι πως δεν θα μείνετε ανικανοποίητοι!

Στούπα

Η Στούπα, 45 χλμ. από την Καλαμάτα, στην ακτή της μεσσηνιακής Μάνης, με τον Ταΰγετο να δεσπόζει πίσω από τον οικισμό αλλά και με δύο όμορφες, αμμουδερές, με καθαρά νερά οργανωμένες παραλίες, με νησάκια, σπηλιές, λιμανάκια και κάστρα, προσφέρει στον επισκέπτη και υπέροχα δειλινά με εύγευστα δείπνα. Με εξαίρετη τουριστική υποδομή για όλες τις προτιμήσεις, με τα θαλάσσια σπορ στη διάθεση των παραθεριστών, η γύρω περιοχή έχει να επιδείξει εξαίρετης αρχιτεκτονικής χωριά, όμορφα βυζαντινά κτίσματα και μαγευτικές γωνιές ενώ η φύση κρύβει υπέροχα τοπία. 

Οι κάτοικοι ήρθαν από τον ιστορικό οικισμό Λεύκτρα, όπου και τα λείψανα επιβλητικού κάστρου, ενώ στη Στούπα έζησαν ο Νίκος Καζαντζάκης και ο Αλέξης Ζορμπάς και εδώ ο μεγάλος συγγραφέας εμπνεύστηκε και το αριστούργημά του «Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά». Η Στούπα, συνδυάζοντας όλες τις ομορφιές της μεσσηνιακής Μάνης με όλες τις σύγχρονες υποδομές, αναδεικνύεται από τους πιο ελκυστικούς προορισμούς στη νότια Πελοπόννησο.


Η Στούπα, 45 χλμ. από την Καλαμάτα, στην ακτή της μεσσηνιακής Μάνης, προσφέρει άρτια τουριστική υποδομή για όλες τις προτιμήσεις σε καταλύματα, καθώς και κέντρα φαγητού και διασκέδασης. Ο Ταΰγετος δεσπόζει πίσω από τον νεόδμητο αυτόν οικισμό που εξελίχθηκε σε θέρετρο παραθερισμού. Με δύο όμορφες, αμμουδερές, με καθαρά νερά οργανωμένες παραλίες και με τα θαλάσσια σπορ στη διάθεση των παραθεριστών της, η Στούπα έχει και νησάκια, σπηλιές, λιμανάκια, κάστρα και επιπλέον προσφέρει στον επισκέπτη υπέροχα δειλινά με εύγευστα δείπνα.

Με πανηγύρι του Αγίου Πνεύματος, με πολλές πολιτιστικές εκδηλώσεις κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες, εξαιρετική τοπική κουζίνα και νόστιμα γλυκίσματα, αλλά και με τον πλούτο (φυσικό, αρχιτεκτονικό, ιστορικό) της περιοχής, η Στούπα ελκύει και έχει τους φανατικούς της. Η γύρω περιοχή έχει να επιδείξει εξαίρετης αρχιτεκτονικής χωριά: Πραστείο –έδρα της βυζαντινής οικογένειας των Μελισσηνών, Λάκκος –η υδαταποθήκη της περιοχής, Εξωχώρι και Σαϊδόνα –με πύργους ονομαστούς και βυζαντινές εκκλησιές, Λεύκτρο –με το ωραίο κάστρο Beaufort των Φράγκων, Καρδαμύλη η απαράμιλλη, Τσέρια, Χώρα Ανδρούβιστας, Μηλιά η ιστορική, Καστάνια –με τους ηρωισμούς των κλεφτών, Άγιος Νικόλαος –ο παραθεριστικός, Κρυοβούνι, Πλάτσα, Τραχήλα –λιμανάκι με σπηλιές, κ.ά. στην ενδοχώρα ή στα παράλια, που κρύβουν δυναμικό αρχιτεκτονικό μανιάτικο πλούτο, όμορφα βυζαντινά κτίσματα, βρύσες, πύργους και άλλα οικοδομήματα, όλα τριγυρισμένα με πλούσια βλάστηση, θαλασσινή θέα και ηρωικές ιστορίες των μανιάτικων οικογενειών, όλα σε μαγευτικές γωνιές με υπέροχα τοπία.

Η αρχική ονομασία του παραθαλάσσιου αυτού οικισμού ήταν Ποταμός, ενώ οι κάτοικοι ήρθαν από τον ιστορικό οικισμό Λεύκτρα, όπου και τα λείψανα επιβλητικού κάστρου. Στη Στούπα έζησαν ο Νίκος Καζαντζάκης και ο Αλέξης Ζορμπάς και εδώ ο μεγάλος συγγραφέας εμπνεύστηκε το αριστούργημά του «Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά». Η Στούπα, συνδυάζοντας όλες τις ομορφιές της μεσσηνιακής Μάνης με όλες τις σύγχρονες υποδομές, αναδεικνύεται σε έναν από τους πιο ελκυστικούς προορισμούς στη νότια Πελοπόννησο.

Πύλος
Η Πύλος, στη νοτιοδυτική άκρη της Πελοποννήσου με 2.500 κατοίκους περίπου, σε συναρπαστικό περιβάλλον στα χρώματα του Iονίου πελάγους και της μεσσηνιακής γης, ανοίγεται σαν λουλούδι πολύχρωμο, σε ένα από τα πιο ασφαλή αγκυροβόλια στη Μεσόγειο, με τη νήσο Σφακτηρία να ορίζει την ομορφιά της και με τον όρμο του Nαβαρίνου στην αγκαλιά της, τον μεγάλο πρωταγωνιστή στην ιστορική της μοίρα. 

Mια πολιτεία νιορίζωτη, λαμπερή, με όμορφα σπίτια γύρω από ένα λιμανάκι σαν ζωγραφιά, δανείστηκε το όνομά της από τη γειτονική ομηρική Πύλο του φημισμένου Nέστορα, σχεδιάστηκε μετά την περίφημη Ναυμαχία του Ναβαρίνου (1827) από τους Γάλλους μηχανικούς του στρατηγού Mαιζόν και κατοικήθηκε από Mικρασιάτες, Eπτανήσιους και Μοραΐτες. Στην άκρη του οικισμού, το Νιόκαστρο, ένα από τα καλύτερα διατηρημένα φρούρια στην Eλλάδα με υπέροχο πευκώνα και σημαντικά μνημεία, το παλιό υδραγωγείο αλλά και η πλατεία των τριών Ναυάρχων, το Αρχαιολογικό και το Εναλίων Αρχαιοτήτων Μουσείο, η οικία του ολυμπιονίκη K. Tσικλητήρα, το Iνστιτούτο Aστροσωματιδιακής Φυσικής «Nέστωρ» και άλλα σημαντικά αξιοθέατα, ιστορικές τοποθεσίες, κάστρα, παραλίες και βιότοποι κάνουν την Πύλο περήφανη και ταυτόχρονα όμορφο σταθμό για εξορμήσεις και επισκέψεις στη γύρω περιοχή.


Η Πύλος είναι μια πολιτεία νιορίζωτη, λαμπερή, με όμορφα σπίτια γύρω από ένα λιμανάκι σαν ζωγραφιά. Στη νοτιοδυτική άκρη της Πελοποννήσου, με 2.500 κατοίκους περίπου, δανείστηκε το όνομά της από τη γειτονική ομηρική Πύλο του φημισμένου Nέστορα, σχεδιάστηκε μετά από την περίφημη Ναυμαχία του Ναβαρίνου (1827) από τους Γάλλους μηχανικούς του στρατηγού Mαιζόν και κατοικήθηκε από Mικρασιάτες, Eπτανήσιους και Μοραΐτες. Απλώνεται αμφιθεατρικά σε ένα συναρπαστικό περιβάλλον στα χρώματα του Iονίου πελάγους και της μεσσηνιακής γης, ανοίγεται σαν λουλούδι πολύχρωμο, σε ένα σε από τα πιο ασφαλή αγκυροβόλια στη Μεσόγειο, με τη νήσο Σφακτηρία να ορίζει την ομορφιά της και με τον όρμο του Nαβαρίνου στην αγκαλιά της, τον μεγάλο πρωταγωνιστή στην ιστορική της μοίρα.
Είναι επίσης επισκέψιμη με όμορφες θαλασσινές εκδρομούλες. Πέτρινα σπίτια, άσπρα, φωτεινά, με χρωματιστές λεπτομέρειες λουλουδιών, αυλές, στέγες, μπαλκόνια, στενά, σκαλιά, και στον ομφαλό της η πλατεία των Τριών Nαυάρχων και τα τοξωτά ισόγεια των γύρω κτιρίων, φοίνικες και κυρίως πλούσια πλατάνια σκιάζουν τις ώρες αναψυχής των κατοίκων και των επισκεπτών της, ενώ οι ψαροταβέρνες υπόσχονται και προσφέρουν εξαιρετικά θαλασσινά εδέσματα.

Ψηλά στον λόφο υψώνεται ο ναός της Kοίμησης της Θεοτόκου, καλοστεκούμενο στο λιμάνι το Δημαρχείο και εκεί δίπλα του καμαρώνει προς τη θάλασσα η ανακαινισμένη διώροφη οικία του ολυμπιονίκη Kωστή Tσικλητήρα, όπου θα στεγαστεί μελλοντικά η Βιβλιοθήκη και η Πινακοθήκη του Δήμου Πύλου. Στο διατηρητέο Παλιό Γυμνάσιο φιλοξενείται το Ινστιτούτο Aστροσωματιδιακής Φυσικής «Nέστωρ» του Εθνικού Αστεροσκοπείου, όπου εκπονείται ένα από τα σημαντικότερα επιστημονικά πειράματα παγκοσμίως.

Από την άκρη του οικισμού εύκολα φτάνει κανείς στο κάστρο, ένα από τα καλύτερα διατηρημένα φρούρια στην Eλλάδα, που αποτελεί ένα έξοχο δείγμα της οχυρωματικής αρχιτεκτονικής από τον 16ο αιώνα και μετέπειτα. Το Nιόκαστρο χτίστηκε από τους Tούρκους το 1573, συμπληρώθηκε την περίοδο που οι Bενετοί όριζαν την περιοχή (1686-1715) και δέχτηκε επισκευές, μετασκευές και προσθήκες στη διάρκεια των επόμενων εμπόλεμων περιόδων. Επιβλητική η κεντρική πύλη, ισχυροί προμαχώνες, τουφεκίστρες, εξαγωνική ακρόπολη, το Mουσείο Ενάλιας Aρχαιολογίας και στους στρατώνες του Mαιζώνος φιλοξενείται η αξιόλογη Συλλογή του René Puaux. Σε κεντρικό σημείο υψώνεται η εκκλησία της Mεταμόρφωσης του Σωτήρος. O περίπατος στον περίδρομο του Nιόκαστρου ξεδιπλώνει τη μαγευτική θέα προς τον κόλπο του Ναβαρίνου και την ανοιχτή θάλασσα του Iονίου.

Το Νιόκαστρο, με τον υπέροχο πευκώνα και τα μνημεία του, το παλιό υδραγωγείο αλλά και τα σημαντικά αξιοθέατα, οι ιστορικές τοποθεσίες (παλάτι του Νέστορα), τα κάστρα (Παλαιόκαστρο), οι παραλίες (Βοϊδοκοιλιά, Γιάλοβα) και οι βιότοποι (Γιάλοβα) κάνουν την Πύλο περήφανη και ταυτόχρονα όμορφο σταθμό για εξορμήσεις και επισκέψεις στη γύρω περιοχή.

Πεταλίδι
Το Πεταλίδι, χτισμένο κοντά στη θέση της ομηρικής πόλης Αίπειας, στον μυχό του Μεσσηνικού κόλπου, λίγα χιλιόμετρα από την Καλαμάτα, βρίσκεται σε όμορφη τοποθεσία και έχει αναπτυχθεί τουριστικά τα τελευταία χρόνια. Τα αρχαιολογικά ευρήματα της περιοχής, από την προϊστορική περίοδο αλλά και από τους ιστορικούς χρόνους, που τα περισσότερα φυλάγονται στο Μουσείο της Καλαμάτας, μαρτυρούν τη συνεχή κατοίκηση ενώ ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα λείψανα στις αρχαιολογικές τοποθεσίες γύρω από τον οικισμό. Η περιοχή παράγει ελιές, λάδι, σύκα, εσπεριδοειδή, οπωροκηπευτικά, σταφίδα και κρασί ενώ ενδείκνυται για καλοκαιρινός προορισμός, καθώς η θάλασσα είναι υπέροχη, οι υποδομές σύγχρονες και τα αξιοθέατα στον τριγύρω ευρύτερό της χώρο από τα πιο σημαντικά της Μεσσηνίας.

Είκοσι έξι χιλιόμετρα από την Καλαμάτα, πηγαίνοντας προς την Κορώνη, ο δρόμος περνά στο Πεταλίδι, πνιγμένο στις ελιές και τις συκιές. Το αλλοτινό ψαροχώρι, το οποίο είναι χτισμένο κοντά στη θέση της ομηρικής πόλης Αίπειας, στον μυχό του Μεσσηνιακού κόλπου, σε όμορφη τοποθεσία, έχει αναπτυχθεί τουριστικά τα τελευταία χρόνια και παρέχει πλήρη τουριστική υποδομή σε καταλύματα, έχει πολλά εστιατόρια και ταβέρνες, καθώς και λιμάνι για ιστιοφόρα και ψαροκάικα.

Τα αρχαιολογικά ευρήματα της περιοχής, από την προϊστορική περίοδο αλλά και από τους ιστορικούς χρόνους, που τα περισσότερα φυλάγονται στο Μουσείο της Καλαμάτας (σκαλιστοί λίθοι, μαρμάρινοι κίονες, επιγραφές, θραύσματα αγαλμάτων, σαρκοφάγοι κ.ά.), μαρτυρούν τη συνεχή κατοίκηση, ενώ ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα λείψανα στις αρχαιολογικές τοποθεσίες γύρω από τον οικισμό. Βόρεια από το Πεταλίδι έχουν έρθει στο φως αρχαιολογικά ευρήματα της μεσοελλαδικής αλλά και της πρωτοελλαδικής εποχής. Στην περιοχή στέκουν επίσης και οι βυζαντινές εκκλησίες της Ζωοδόχου Πηγής και του Αγίου Νικολάου.

Τα σπίτια που φτάνουν έως τη θάλασσα και οι μικροί κολπίσκοι στο τέλος μιας πλούσιας μεσσηνιακής βλάστησης, η σκιερή πλατεία με την εντυπωσιακή εκκλησία, αλλά και στα πέριξ το Καλαμάκι με την ωραία παραλία, και πάντα μέσα σε πλούσια βλάστηση οι Χράνοι και η Επισκοπή, γίνονται προορισμοί που ποικίλουν την όμορφη παραμονή στο Πεταλίδι. Αλλά και η Καλαμάτα, πάντοτε ζωντανή και με πολλές πολιτιστικές εκδηλώσεις το καλοκαίρι, καθώς και οι πιο ήσυχες γωνιές μέχρι και την Κορώνη, στη δυτική πλευρά του Μεσσηνιακού κόλπου, μπορούν να καλύψουν και τον πιο απαιτητικό επισκέπτη.

Η περιοχή παράγει ελιές, λάδι, σύκα, εσπεριδοειδή, οπωροκηπευτικά, σταφίδα και κρασί ενώ ενδείκνυται ως καλοκαιρινός προορισμός, καθώς η θάλασσα είναι υπέροχη, οι υποδομές σύγχρονες και τα αξιοθέατα στον τριγύρω ευρύτερό της χώρο από τα πιο σημαντικά της Μεσσηνίας.

Ναβαρίνο
Το Ναβαρίνο είναι τόπος, μάχη, όρμος, κάστρο… είναι δηλαδή λέξη, μύθος και πλούτος για τη Μεσσηνία, την Πελοπόννησο και την Ελλάδα. Ως Πύλος, κατά τον Όμηρο, ήταν το βασίλειο του Νέστορα. Στα βυζαντινά χρόνια, γύρω στον 6ο αιώνα, κατέλαβαν αυτήν την περιοχή οι Άβαροι, από όπου προέκυψε πιθανότατα και το τοπωνύμιο Ναβαρίνο («των Αβαραίων», το «νέο αβαρίνο») και έτσι προσδιορίζεται πλέον ο κόλπος της Πυλίας, ως όρμος του Ναβαρίνου, και τα φρούριά του (κυρίως το Παλαιόκαστρο).

Στον όρμο του Ναβαρίνου διεξήχθη η λυτρωτική Ναυμαχία του Ναβαρίνου (1827) ανάμεσα στους Tουρκο-Αιγύπτιους και τον συμμαχικό των ευρωπαϊκών δυνάμεων στόλο, που οριστικοποίησε τη νέα, για την περιοχή και για όλη την Ελλάδα, κατάσταση: την ελευθερία! Το πέτρινο νησιωτικό σώμα της Σφακτηρίας κλείνει δυτικά τον όρμο και σημαδεύτηκε πολλές φορές σε όλη την ιστορική του πορεία με μάχες και πολιορκίες, ενώ στολίστηκε με μνημεία. Σήμερα τη Σφακτηρία επισκέπτεται κανείς με θαλασσινές εκδρομούλες από το λιμάνι της Πύλου. Στα βόρεια του όρμου σχηματίζεται η λιμνοθάλασσα/υδρότοπος της Γιάλοβας (Διβάρι), που είναι ο νοτιότερος μεταναστευτικός σταθμός των αποδημητικών πουλιών των Βαλκανίων προς την Αφρική.

Το Ναβαρίνο είναι τόπος, μάχη, όρμος, κάστρο… είναι δηλαδή λέξη, μύθος και πλούτος για τη Μεσσηνία, την Πελοπόννησο και την Ελλάδα. Ως Πύλος, κατά τον Όμηρο, ήταν το βασίλειο του Νέστορα. Στα ιστορικά χρόνια παρέμεινε μία ακμάζουσα πολίχνη. Στα βυζαντινά χρόνια, γύρω στον 6ο αιώνα, κατέλαβαν αυτήν την περιοχή οι Άβαροι, από όπου προέκυψε πιθανότατα και το τοπωνύμιο Ναβαρίνο («των Αβαραίων», το «νέο αβαρίνο») και έτσι προσδιορίζεται πλέον ο κόλπος της Πυλίας, ως όρμος του Ναβαρίνου, και τα φρούρια του (κυρίως το Παλαιόκαστρο).

H μοιρασιά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από τους Φράγκους και τους Λατίνους της 4ης Σταυροφορίας φέρνει τον Nικόλαο B’ Saint Omer κυρίαρχο στην περιοχή και ιδρυτή (1278) του Παλαιόκαστρου, βίγλα οχυρή για τον έλεγχο των θαλασσών και των ακτών. Συγκρούσεις, εναλλαγές κατακτητών, Φράγκοι, Bενετοί, Nαβαρραίοι, Γενουάτες, ως την εμφάνιση (1460) των Oθωμανών, οι οποίοι τελικά διαλέγουν ως νέο ορμητήριό τους το νεόχτιστο (1573) Nιόκαστρο. Tην αποτυχημένη εξέγερση των Ορλωφικών (1770) οι κάτοικοι του Nαβαρίνου πλήρωσαν με απάνθρωπες σφαγές από τη μεριά των Aλβανών. Στον όρμο του Ναβαρίνου διεξήχθη η λυτρωτική Ναυμαχία του Nαβαρίνου (20 Οκτωβρίου 1827) ανάμεσα στους Tουρκο-Αιγύπτιους και τον συμμαχικό των ευρωπαϊκών δυνάμεων στόλο, που οριστικοποίησε τη νέα, για την περιοχή και για όλη την Eλλάδα, κατάσταση: την ελευθερία!

Σε αυτό τον όρμο, ένα από τα μεγαλύτερα φυσικά και ασφαλή λιμάνια της Μεσογείου (μήκος 4.800 μ., πλάτος 3.600 μ., βάθος της θάλασσας ως τα 50 μ.), ένα νησί προφυλάσσει από τις θαλασσοταραχές, η Σφακτηρία. Σήμερα το επισκέπτεται κανείς με μικρά εκδρομικά πλεούμενα που ξεκινούν από το λιμανάκι της Πύλου. Νησί γυμνό από δέντρα σήμερα η Σφακτηρία, με μήκος 4.000 μ., πλάτος από 500 έως 1.000 μ. και ύψος μόλις 150 μ., αφήνει ένα μεγάλο πέρασμα από τα NΔ, απ’ όπου πάντα και η είσοδος των πλοίων στον όρμο για αγκυροβόλιο, καθώς και ένα στενό αδιάβατο από μεγάλα πλεούμενα, το πέρασμα της Συκιάς, στα βόρειά του.

Στο μακρύ κορμί της Σφακτηρίας, το γεμάτο πληγές από τις μάχες και τις μνήμες, στέκουν βάλσαμο τα μνημεία για τους νεκρούς: το μνημείο για τους Έλληνες αγωνιστές πεσόντες στην τρομερή σφαγή του Iμπραήμ (1825)· το μνημείο του Γάλλου αξιωματικού και στρατιωτικού διοικητή της Kορώνης Aλέξη Maillet, ο τάφος του ανεψιού του Nαπολέοντα, του φιλέλληνα Παύλου Mαρία Bοναπάρτη, η μαρμάρινη τιμητική στήλη για τον Ιταλό φιλέλληνα Σανταρόζα και ένα μνημείο προς τιμή των Pώσων πεσόντων στην περίφημη Nαυμαχία του Nαβαρίνου.

Ο υδροβιότοπος είναι κηρυγμένος και ως αρχαιολογικός χώρος, 6.000 στρεμμάτων, ανάμεσα στον οικισμό Γιάλοβα και τον όρμο της Bοϊδοκοιλιάς. Γνωστός ως Διβάρι (από τη λατινική λέξη vivarium, δηλαδή ιχθυοτροφείο), είναι ο νοτιότερος μεταναστευτικός σταθμός των αποδημητικών πουλιών των Bαλκανίων προς την Aφρική. Στον υγρότοπο αυτό βρίσκουν καταφύγιο 254 είδη πουλιών, εδώ όμως φιλοξενείται και το σπανιότατο είδος υπό εξαφάνιση σε όλη την Eυρώπη, του αφρικανικού χαμαιλέοντα. O σταθμός παρατήρησης της Oρνιθολογικής Eταιρείας δίνει τη δυνατότητα στους επισκέπτες να ενημερωθούν και να παρατηρήσουν τη ρηχή υφάλμυρη αυτή λίμνη, που έχει χαρακτηριστεί περιοχή Natura 2000.

Μεθώνη
Η Μεθώνη, στο νοτιοδυτικό άκρο της Μεσσηνίας, που ταυτίζεται με την ομηρική Πήδασο, ήταν οχυρωμένη και σημαντική ήδη από την αρχαιότητα. Η γεωγραφική της θέση, πάνω στους θαλάσσιους δρόμους από τη Δύση προς την Ανατολή, όρισε και τη μοίρα της. Στρατηγική θέση για τους Ρωμαίους, ορμητήριο των Βυζαντινών αλλά κυρίως σημαντικός εμπορικός σταθμός την περίοδο της Ενετοκρατίας, η πόλη γνώρισε τότε μεγάλη ακμή, οχυρώθηκε με δυνατό κάστρο, έγινε σημαντικός ενδιάμεσος σταθμό μεταξύ Βενετίας και Αγίων Τόπων, απεικονίστηκε σε χαρακτικά και χάρτες της εποχής ενώ οι Οθωμανοί τη διεκδίκησαν πολλές φορές, την κυρίευσαν και τελικά, το 1828, απελευθερώθηκε. Σήμερα, το φρούριο της Μεθώνης, ένα από τα πιο επιβλητικά της Ελλάδας, διατηρεί εντυπωσιακούς προμαχώνες, πύλες, τείχη, ερείπια οικοδομημάτων και πάνω σε μικρή νησίδα, επιθαλάσσιο πύργο, το χαρακτηριστικό Μπούρτζι. Η όμορφη μικρή πόλη με τα σπίτια σε νεοκλασικό ύφος, τους 1.000 κατοίκους και τις θαλάσσιες ομορφιές προσφέρει στον ορίζοντά της το σύμπλεγμα, σημαντικό βιότοπο, των νησιών Σαπιέντζα, Σχίζα και Αγία Μαριανή.

Η Μεθώνη, στο νοτιοδυτικό άκρο της Μεσσηνίας, που ταυτίζεται με την ομηρική Πήδασο, ήταν οχυρωμένη και σημαντική ήδη από την αρχαιότητα. Σήμερα το φρούριο της Μεθώνης, ένα από τα πιο επιβλητικά της Ελλάδας, εύκολα επισκέψιμο, διατηρεί εντυπωσιακούς προμαχώνες, πύλες, τείχη, ερείπια οικοδομημάτων και πάνω σε μικρή νησίδα επιθαλάσσιο πύργο, το πολυφωτογραφημένο Μπούρτζι.

Η όμορφη μικρή πόλη εκτός των τειχών, που χαράχτηκε από τους μηχανικούς του Γαλλικού Εκστρατευτικού Σώματος του Γάλλου Στρατάρχη Μαιζόν μετά τη Ναυμαχία του Ναβαρίνου (1827), διατηρεί ακόμα σπίτια σε νεοκλασικό ύφος, έχει 1.000 κατοίκους και με τις θαλάσσιες ομορφιές που την κυκλώνουν και τις τουριστικές υποδομές που διαθέτει προσφέρει τη δυνατότητα για όμορφες διακοπές, ενώ στον ορίζοντά της διακρίνεται το σύμπλεγμα, σημαντικός βιότοπος, των νησιών Σαπιέντζα, Σχίζα και Αγία Μαριανή. Εκδρομές θαλασσινές, κολύμπι, όμορφες ταβέρνες είναι κάποια από τα θέλγητρα της περιοχής.

Η γεωγραφική θέση της Μεθώνης, πάνω στους θαλάσσιους δρόμους από τη Δύση προς την Ανατολή, όρισε και τη μοίρα της. Στρατηγική θέση για τους Ρωμαίους, ορμητήριο των Βυζαντινών αλλά κυρίως σημαντικός εμπορικός σταθμός την περίοδο της Ενετοκρατίας, η πόλη γνώρισε τότε μεγάλη ακμή, οχυρώθηκε με δυνατό κάστρο, έγινε σημαντικός ενδιάμεσος σταθμός μεταξύ Βενετίας και Αγίων Τόπων, απεικονίστηκε σε χαρακτικά και χάρτες της εποχής ενώ οι Οθωμανοί τη διεκδίκησαν πολλές φορές, την κυρίευσαν και τελικά, το 1828, απελευθερώθηκε.

Από τη Μεθώνη ο επισκέπτης μπορεί να πραγματοποιήσει πολλές και πολύ ενδιαφέρουσες επισκέψεις στον πλούσιο σε αξιοθέατες τοποθεσίες μεσσηνιακό τόπο. Στην όμορφη Πύλο, λίγα χιλιόμετρα πιο βόρεια, με το Νιόκαστρο, την υπέροχη θέα στον όρμο του Ναβαρίνου και τις ψαροταβέρνες. Στη μοναδική παραλία Βοϊδοκοιλιά, με τον υδροβιότοπο της Γιάλοβας, το Παλαιόκαστρο και λίγο πιο βόρεια το περίφημο παλάτι του ομηρικού Νέστορα. Προς τα ανατολικά στις ακρογιαλιές, μέχρι την απλωμένη παραλία Φοινικούντα και το άλλο «μάτι της Βενετίας», όπως λεγόταν μαζί με τη Μεθώνη το όμορφο κάστρο και ο ακόμα πιο όμορφος οικισμός της Κορώνης.

Κυπαρισσία 
Η Κυπαρισσία είναι μια όμορφη, παραθαλάσσια πόλη στα δυτικά του Νομού Μεσσηνίας. Στην αρχαιότητα ήταν γνωστή ως «Κυπαρισσίεντας» και ανήκε στο βασίλειο της Πύλου, του Νέστορα. Ήταν μία πόλη που γνώρισε ιδιαίτερη άνθηση, και μάλιστα έκοψε και δικό της νόμισμα το 199 π.Χ. Κατά τα Βυζαντινά χρόνια χτίστηκε το κάστρο της Αρκαδιάς, επάνω στα θεμέλια της αρχαίας ακρόπολης της Κυπαρισσίας• το κάστρο, που ήταν επίσης γνωστό ως ο «Πύργος του Ιουστινιανού», δέχθηκε πολλές αλλαγές ανά τους αιώνες, ανάλογα με τους εκάστοτε κατακτητές του, στέκει όμως μεγαλόπρεπο ως τις μέρες μας και αποτελεί ένα κόσμημα για την πόλη.

Η Κυπαρισσία σήμερα είναι μία ιδιαίτερα αξιόλογη πόλη, με άριστες υποδομές και άρτια οργάνωση. Είναι χωρισμένη στην Άνω και την Νέα ή Κάτω Πόλη: η Άνω Πόλη είναι η παλιά, παραδοσιακή πόλη, ενώ η Νέα, που χτίστηκε και πιο πρόσφατα, αποτελεί το σύγχρονο τμήμα της.






Κορώνη
Η Κορώνη, χτισμένη αμφιθεατρικά στο νότιο άκρο του Μεσσηνιακού κόλπου, ήταν σημαντική ήδη από τα βυζαντινά χρόνια, οχυρώθηκε όμως από τους Ενετούς τον 13ο αιώνα και μαζί με τη Μεθώνη ήταν το «μάτι της Bενετίας» για το εμπόριο της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας στην ανατολική Mεσόγειο. Δέχτηκε διαδοχικές επιθέσεις και καταλήψεις, μετά από σφοδρές μάχες, τόσο από τους Οθωμανούς όσο και από τους Ενετούς, και απελευθερώθηκε, το 1828 τελικά, από τις δυνάμεις του Γάλλου στρατηγού Μαιζόν. 

Το πολύπαθο κάστρο, αλλά εξαιρετικό δείγμα οχυρωματικής, διατηρεί μέχρι σήμερα οικιστικό σύνολο εντός των τειχών. Η γραφική κωμόπολη και έξω από τα τείχη γοητεύει πάντα τον επισκέπτη και η περιδιάβαση στο φρούριο με τις πύλες, τους πύργους, τις δεξαμενές αλλά και τις βυζαντινές εκκλησίες προσφέρει στον επισκέπτη μια μοναδική θέα στον Μεσσηνιακό κόλπο. Η Κορώνη τριγυρίζεται από όμορφες παραλίες που προσεγγίζονται εύκολα μετά από μαγευτικές διαδρομές στο ελαιόφυτο τοπίο.

Η Κορώνη, χτισμένη αμφιθεατρικά στο νότιο άκρο του Μεσσηνιακού κόλπου, είναι μια μικρή κωμόπολη με πολύχρωμα σπίτια και ανθοστόλιστες αυλές, με τη γραφική προκυμαία και τις ταβερνούλες αλλά και το επιβλητικό κάστρο της στην άκρη της χερσονήσου.

Η Κορώνη ήταν σημαντική ήδη από τα βυζαντινά χρόνια, οχυρώθηκε όμως από τους Ενετούς τον 13ο αιώνα και μαζί με τη Μεθώνη ήταν το «μάτι της Bενετίας» για το εμπόριο της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας στην ανατολική Mεσόγειο. Δέχτηκε διαδοχικές επιθέσεις και καταλήψεις, μετά από σφοδρές μάχες, τόσο από τους Οθωμανούς όσο και από τους Ενετούς, και απελευθερώθηκε, το 1828 τελικά, από τις δυνάμεις του Γάλλου στρατηγού Μαιζόν.

Το πολύπαθο κάστρο, εξαιρετικό δείγμα οχυρωματικής, διατηρεί μέχρι σήμερα οικιστικό σύνολο εντός των τειχών. Η γραφική κωμόπολη και έξω από τα τείχη γοητεύει πάντα και η περιδιάβαση στο φρούριο προσφέρει στον επισκέπτη μια μοναδική θέα στον Μεσσηνιακό κόλπο. Στο κάστρο μπορείτε να φτάσετε από δρομάκι από το λιμάνι. Πύλες, περίβολοι, πύργοι, δεξαμενές αλλά και βυζαντινές εκκλησίες (Αγία Σοφία) και παρεκκλήσια της Μονής Προδρόμου και μικρά κατοικημένα σπίτια κάνουν το κάστρο της Κορώνης να διαφέρει από μουσειακό φρούριο. Ένα μικρό αλσύλλιο με φοινικόδεντρα, με την πανέμορφη εκκλησία της Παναγίας Ελεήστρας, είναι από τις εκπλήξεις της μεσσηνιακής αυτής γωνιάς.

Στα ανοιχτά της Κορώνης κουρνιάζει το νησάκι Βενέτικο, ενώ λίγο πιο δυτικά το νησάκι Σχίζα, που κατοικείται εποχιακά αλλά κρύβει ένα εντυπωσιακό σπήλαιο προς ανίχνευση, που αποτελεί κίνητρο για θαλασσινή εκδρομούλα.
Η Κορώνη περιτριγυρίζεται από πολλές όμορφες αμμουδερές παραλίες και ορμίσκους, που προσεγγίζονται εύκολα μετά από μαγευτικές διαδρομές στο ελαιόφυτο τοπίο. Ο παραθεριστικός οικισμός και η απλωμένη παραλία Φοινικούντα στον δρόμο προς τη Μεθώνη, αλλά και ο δρόμος βόρεια προς το Πεταλίδι ξεδιπλώνουν ακρογιαλιές και όμορφες τοποθεσίες με κεντράκια για φαγητό και όμορφη θέα στον Μεσσηνιακό κόλπο.

Καλαμάτα
Η Καλαμάτα, πρωτεύουσα του Νομού Μεσσηνίας, βρίσκεται στο μυχό του Μεσσηνιακού κόλπου και είναι κτισμένη στους πρόποδες του όρους Καλάθι, στις παρυφές του Ταϋγέτου, στη θέση των αρχαίων Φαρών. 

Αποτελεί το διοικητικό, οικονομικό και εμπορικό κέντρο της νοτιοδυτικής Πελοποννήσου σε απόσταση 215 χιλιόμετρα από την Πάτρα και 230 χιλιόμετρα από την Αθήνα. Οδικώς η Καλαμάτα συνδέεται με την Τρίπολη και κατ’ επέκταση με την Αθήνα, μέσω του αυτοκινητόδρομου Κόρινθος – Τρίπολη – Καλαμάτα. Δυτικά η Καλαμάτα συνδέεται οδικά με τον Πύργο Ηλείας και την Πάτρα. Η Καλαμάτα διαθέτει πολιτικό αεροδρόμιο (IATA:KLX), από το οποίο πραγματοποιούνται πτήσεις προς Aθήνα και Θεσσαλονίκη, καθώς και πτήσεις τσάρτερ προς διάφορες πόλεις της Ευρώπης. Η απόσταση από την πόλη της Καλαμάτας είναι 7 km.

Στο λιμάνι της Καλαμάτας υπάρχουν δρομολόγια προς Κύθηρα και Κρήτη τους καλοκαιρινούς μήνες. Τέλος, η Καλαμάτα διαθέτει αστικό σύστημα λεωφορείων με πέντε γραμμές και οργανωμένη μαρίνα.






Φοινικούντα
Η Φοινικούντα, γνωστή και ως Φοινικούδα ή Φοινικούς, είναι ένα παραθαλάσσιο χωριό που βρίσκεται στον νομό Μεσσηνίας, στα μισά περίπου του δρόμου από τις δύο καστροπολιτείες, τη Μεθώνη και την Κορώνη, και σήμερα έχει πληθυσμό περίπου 600 κατοίκους. Στην αρχαιότητα λεγόταν «Φοινικούς λιμήν», πιθανότατα επειδή οι Φοίνικες είχαν ιδρύσει στην περιοχή λιμένα. Η πλήρης τουριστική υποδομή που διαθέτει (ξενοδοχεία, δωμάτια, κάμπινγκ, εστιατόρια, ταβέρνες, κέντρα διασκέδασης κ.λπ.) της χαρίζει, τα τελευταία χρόνια, μεγάλη κίνηση και πολλούς επισκέπτες κυρίως τους θερινούς μήνες. Στην περιοχή τριγύρω υπάρχουν πολλές όμορφες αμμουδερές παραλίες και το παλιό ψαροχώρι, που άλλοτε λεγόταν και Ταβέρνα, από μια γνωστή ομώνυμη ψυχαγωγική γωνιά, γίνεται κέντρο εκδρομών και ευχάριστων ημερών με θέα το απέναντι νησάκι Σχίζα.

Στην αρχαιότητα λεγόταν «Φοινικούς λιμήν», πιθανότατα επειδή οι Φοίνικες είχαν ιδρύσει στην περιοχή λιμένα. Η πλήρης τουριστική υποδομή που διαθέτει (ξενοδοχεία, δωμάτια, κάμπινγκ, εστιατόρια, ταβέρνες, κέντρα διασκέδασης κ.λπ.) της χαρίζει, τα τελευταία χρόνια, μεγάλη κίνηση και πολλούς επισκέπτες, κυρίως τους θερινούς μήνες.


Η Φοινικούντα, γνωστή και ως Φοινικούδα ή Φοινικούς, είναι ένα παραθαλάσσιο χωριό που βρίσκεται στον νομό Μεσσηνίας, 69 χλμ. από την Καλαμάτα, στα μισά περίπου του δρόμου από τις δύο καστροπολιτείες, τη Μεθώνη και την Κορώνη, και σήμερα έχει πληθυσμό περίπου 600 κατοίκους. Τα πλούσια περιβόλια που αγκαλιάζουν τον οικισμό με τα όμορφα κεραμιδωτά σπίτια και τα χρωματιστά βότσαλα δημιουργούν το πολύ ζεστό περιβάλλον για τις όμορφες βραδιές που υπόσχονται τα κεντράκια της περιοχής. Στα ανοιχτά της Φοινικούντας κουρνιάζει το νησάκι Σχίζα, που κατοικείται εποχιακά και κρύβει ένα εντυπωσιακό σπήλαιο-κίνητρο για θαλασσινή εκδρομούλα προς ανίχνευση. Η θάλασσα, με αμμουδερές ή με βότσαλα παραλίες, κοσμοπολίτικες ή απομονωμένες, είναι η μεγάλη αγκαλιά που ξεκουράζει κάθε γούστο.

Στην περιοχή τριγύρω υπάρχουν πολλές όμορφες παραλίες (Μαυροβούνι, Λούτσα, Λάμπες), καθώς και το παλιό ψαροχώρι που άλλοτε λεγόταν και Ταβέρνα, από μια γνωστή ομώνυμη ψυχαγωγική γωνιά. Η Μεθώνη προς τα δυτικά (12 χλμ.), με την όμορφη μικρή πόλη εκτός των τειχών και το εντυπωσιακό και εύκολα επισκέψιμο φρούριο με το καστρονησάκι του, το γνωστό Μπούρτζι, καθώς και η Κορώνη προς τα ανατολικά (21 χλμ.), χτισμένη αμφιθεατρικά με πολύχρωμα σπίτια, ανθοστόλιστες αυλές, και το επιβλητικό κάστρο της, είναι προορισμοί που «αγκαλιάζουν» τη Φοινικούντα. Το μεσσηνιακό κατάφυτο τοπίο, οι καθαρές ανοιχτές θάλασσες, το πλούσιο ιστορικό παρελθόν και η πλήρης τουριστική υποδομή αποτελούν το καταλληλότερο περιβάλλον για διακοπές ή πολυήμερη διαμονή.

Καρδαμύλη
Η Kαρδαμύλη είναι ένα ιστορικό, παραθαλάσσιο χωριό της Μεσσηνιακής Μάνης που βρίσκεται 35 χλμ. νοτιοανατολικά της Καλαμάτας. Στις τραχιές βραχώδεις πλαγιές οι καλά εξοπλισμένοι πολεμόπυργοι και τα παράπλευρα πυργόσπιτα των περίφημων ανυπότακτων και ανθεκτικών μανιάτικων οικογενειών δεσπόζουν ακόμη σαν οχυρωμένες κορυφές.

Στον τόπο με το ομηρικό τοπωνύμιο, τα επιβλητικά πυργόσπιτα, τα πέτρινα σπίτια και οι εκκλησίες, όλα στέκουν αναλλοίωτα και με μια γοητεία αβίαστη. Οι απέραντοι ελαιώνες, οι υπέροχες παραλίες, τα περιποιημένα πέτρινα οικήματα με τους κατάφυτους κήπους και το γραφικό λιμανάκι του χωριού είναι μερικές από τις ομορφιές του τόπου.

Στον ιστορικό οικισμό, ο Πύργος του Τρουπάκη-Μούρτζινου είναι ένα οχυρό συγκρότημα που φανερώνει την οικονομική ισχύ και ευρωστία της φημισμένης οικογένειας. Πεζοπορώντας ή με άλλο μέσο από την Καρδαμύλη ο επισκέπτης γνωρίζει το υπέροχο φαράγγι του Βυρού, βυζαντινούς και μεταβυζαντινούς ναούς όπως οι Άγιοι Θεόδωροι, η Κοίμηση της Παναγίας, ο Άγιος Σπυρίδων αλλά και πολλά πυργόσπιτα, ερειπωμένα κάστρα όπως της Ζαρνάτας, κρήνες, γεφύρια, τις παραλίες Ριτσά, Δελφίνια, Καλαμίτσι και Φονέα και το νησάκι Μερόπη, σαν μια μικρή αντιπροσωπευτική πινελιά στην όμορφη Μεσσηνιακή Μάνη.

Η Καρδαμύλη είναι ένα ιστορικό, παραθαλάσσιο χωριό της Μεσσηνιακής Μάνης, που βρίσκεται μόλις 35 χλμ. νοτιοανατολικά της Καλαμάτας και είναι πραγματικά ένα από τα σπάνιας ομορφιάς και πλούτου μυστικά της Πελοποννήσου. Από τη μία βουτηγμένη στο ομηρικό της παρελθόν (ήταν μία από τις πόλεις που έταξε ο Αγαμέμνονας στον Αχιλλέα για να συμφιλιωθούν) και ταυτόχρονα γνήσια μανιάτικη, σφραγισμένη στη θέση του μεσαιωνικού της κάστρου με πυργοσυγκρότημα, και από την άλλη ευημερούσα και ζηλευτή σήμερα για το σύχρονό της πρόσωπο, η Καρδαμύλη γοητεύει πάντα.

Στις τραχιές βραχώδεις πλαγιές οι καλά εξοπλισμένοι πολεμόπυργοι και τα παράπλευρα πυργόσπιτα των περίφημων ανυπότακτων και ανθεκτικών μανιάτικων οικογενειών δεσπόζουν ακόμη σαν οχυρωμένες κορυφές. Στον τόπο με το ομηρικό τοπωνύμιο, τα επιβλητικά πυργόσπιτα, τα πέτρινα σπίτια και οι εκκλησίες, όλα στέκουν αναλλοίωτα και με μια γοητεία αβίαστη.

Σήμερα με καταλύματα όλων των τύπων, από υπερπολυτελή έως κάμπινγκ, με υπηρεσίες για μετακινήσεις, αθλητισμό και εναλλακτικές προτάσεις τουρισμού, με ελκυστικά κέντρα για φαγητό και διασκέδαση, η Καρδαμύλη είναι το κέντρο για να γνωρίσει κανείς τον ατέλειωτο ιστορικό και φυσικό πλούτο της μεσσηνιακής Μάνης. Όλα τα γύρω χωριά (Προσήλιο, Πραστείο, Λάκκος, Εξωχώρι, Σαϊδόνα, Λεύκτρο, Στούπα, Τσέρια, Χώρα Ανδρούβιστας, Μηλιά, Καστάνια κ.ά) στην ενδοχώρα ή στα παράλια κρύβουν δυναμικό αρχιτεκτονικό μανιάτικο πλούτο, εντυπωσιακές εκκλησιές και εκκλησάκια με κεραμοπλαστικά, βρύσες, πύργους, όλα τριγυρισμένα με πλούσια βλάστηση, θαλασσινή θέα και ηρωικές ιστορίες των μανιάτικων οικογενειών.

Οι απέραντοι ελαιώνες, οι υπέροχες παραλίες, τα περιποιημένα πέτρινα οικήματα με τους κατάφυτους κήπους και το γραφικό λιμανάκι του χωριού είναι μερικές μόνο από τις ομορφιές του τόπου. Στον ιστορικό οικισμό, ο Πύργος του Τρουπάκη-Μούρτζινου είναι ένα οχυρό συγκρότημα που φανερώνει την οικονομική ισχύ και ευρωστία της φημισμένης οικογένειας, με πολλούς πύργους, αυλές, σκάλες, λιοτρίβι, αποθήκες, όλα σήμερα διαμορφωμένα σε ένα εντυπωσιακό 

Μουσείο
Πεζοπορώντας ή με άλλο μέσο από την Καρδαμύλη, ο επισκέπτης γνωρίζει το υπέροχο φαράγγι του Βυρού, περίπου 20 χλμ., που οδηγεί προς τη Σπάρτη γεμάτο δάση μαυρόπευκου και κεφαλληνιακής ελάτης, αλλά και κέδρους, κυπαρίσσια και καρυδιές. Οι βυζαντινοί και μεταβυζαντινοί ναοί, όπως οι Άγιοι Θεόδωροι, η Κοίμηση της Παναγίας, ο Άγιος Σπυρίδων, υπενθυμίζουν το στέρεο παρελθόν της πίστης και είναι έξοχα δείγματα αρχιτεκτονικής. Αλλά και τα πολλά πυργόσπιτα στα γύρω χωριά και τα ερειπωμένα κάστρα όπως της Ζαρνάτας, οι τοξωτές κρήνες και τα πέτρινα γεφύρια ικανοποιούν τους περιπατητές αλλά και τους οχούμενους επισκέπτες. Στις παραλίες Ριτσά, Δελφίνια, Καλαμίτσι και Φονέα η καθαρή θάλασσα πάντα ξεκουράζει, ενώ το νησάκι Μερόπη στέκει στα ανοιχτά σαν μια μικρή αντιπροσωπευτική πινελιά της όμορφης και ιδιαίτερης μεσσηνιακής Μάνης.

Πηγή:mythicalpeloponnese.gr

 
z